A1News.am-Հոկտեմբերի 1-ին Գագիկը ծանր վիրավորվում է, իսկ Գառնիկից լուր չկար։ Հոսպիտալում ուշքի գալով Գագիկն ասում է, որ եղբայրը զոհվել է իր աչքի առաջ…
Օրեր անց հայրը գտնում է Գառնիկի մարմինն ու հողին հանձնում հայրենի Մեծ Թաղեր գյուղում։ Մյուս որդու բուժման հարցերով Երևանում եղած ժամանակ լսում է, որ հոկտեմբերի 22-ին թշնամին մտել է իրենց գյուղ, ավերել ամեն բան ու պղծել գերեզմանատունը…
Պատերազմից հետո ռուսների օգնությամբ մտնում են գյուղ, մի կերպ գտնում Գառնիկի շիրիմը, արտաշիրիմում ու բերում Եռաբլուր։ Մոր շիրիմն այդպես էլ մնում է գյուղի գերեզմանատանը, և որպես սրտի մխիթարանք՝ որդու շիրմաքարի մի փոքրիկ անկյունում նաև նրա լուսանկարն են տեղադրում, որ մայր ու որդի անբաժան լինեն… Այսպիսի պատմությունները շատ-շատ են։
Ու սա ամեն օր արցախահայության միսը ծամողների համար եմ գրում։ Դուք՝ ոչ հարգելի բամբասողները, բան չեք կորցրել։
Ավելին, աշխարհի անեծքը կտաք էն մարդուն, ով կգողանա ձեր դռան դեմի ավելը, բայց դուք բամբասում եք մարդկանցից, ովքեր կորցրել են ԱՄԵՆ ԲԱՆ. տարիներով ստեղծածը, արածն ու դրածը, տունը, տեղը, անգամ հարազատի շիրիմը…
Արամ Գեվորգյան_ի ֆեյսբուքյան էջից
