A1News.am-Վերջին երեք ամիսների իրադարձությունները, որոնք տեղի ունեցան Հարավային Կովկասում, ավելի ու ավելի են հանգեցնում այն եզրակացությանը, որ Թուրքիան եւ Ադրբեջանը պատրաստում են տեղեկատվական ֆոն՝ Հայաստանի դեմ պատերազմ սկսելու համար։ Նախքան փաստերը ընթերցողների դատին հանձնելը, որոնք հաստատում են այս եզրահանգումը, ներքոշարադրյալ նյութն առավել իմաստավորելու համար հղում տանք հայտնի հեռուստա եւ ռադիո հաղորդավար, քաղաքագետ Վլադիմիր Սոլովյովի ելույթին, որը ունեցել է «Вести FM» ռադիոկայանի ուղիղ եթերում։ Ըստ այդմ, Վլադիմիր Սոլովյովի էլեկտրոնային փոստի հասցեին հարց է ստացվել ռադիոլսողներից մեկից հետեւյալ բովանդակությամբ․
«Պարոն Սոլովյով, Դուք հիանալի գիտեք, որ Ադրբեջանն ամեն ինչում ճիշտ է եւ վերադարձրել է իր հողերը։ Հիմա հարկավոր է խոսել խաղաղության մասին»։ Այնուհետեւ արդեն Սոլովյովն է հետեւյալ կերպ պատասխանել հարցին․ «Բայց ինչպես խոսել խաղաղության մասին, եթե պատերազմը հիմա էլ շարունակում է։ Սա մեկ։ Եւ ապա, այդ որ «իր հողերը»։
Ուզում եմ հիշեցնել ձեզ, որ եթե ինչ որ ժամանակ պատմություն ուսումնասիրել եք, ապա պետքէ իմանաք, որ Լեռնային Ղարաբաղը եղել է խանություն, որը չի մտել Ադրբեջանի կազմի մեջ։ Այն իր կամքով մտել է Ռուսական կայսրության կազմ 19-րդ դարում։ Այն պատմականորեն մաս է կազմել Ռուսական կայսրության։ Դուք կարող եք հորինել աղվանների մասին, ինչ որ կամենաք, բայց դա խնդիր չէ։ Սակայն եթե ճշմարտության աչքերի մեջ նայեք, ապա չեք կարող ոչ մի տեղ փախչել այն բանից, որ Երուսաղեմում քաղաքի ¼-րդը պատկանում է հայերին, որպես առաջին ժողովուրդը, որ իր երկրում քրիստոնեությունն ընդունել է որպես պետական կրոն։ Այն տարին, երբ դա տեղի է ունեցել, ես ձեզ, ի դեպ, դեռ Ուրարտուի մասին էլ չեմ պատմելու, ցույց է տալիս, որ հայերը ոչ միայն հին ժողովուրդ են, այլ այնքան հին ժողովուրդ են, որ դուք կարող եք հետեւել ու պարզել, թե երբ եւ որտեղ է այդ ժողովուրդը ապրել, եթե ունեք կասկածներ եւ եթե կարծում եք, որ դրանք աղվանական վանքեր են, ապա բացատրեք ինձ, թե ինչ խնդիր կա գրչության հետ, քանի որ հայկական գիրը չափազանց առանձնահատուկ է եւ վերջինիս գոյությունը կարելի է հետեւել դարերով։
Իսկ եթե հարցը անմիջականորեն Արցախին է վերաբերում, Ղարաբաղին, ապա այնտեղ հայեր ապրել են։ ․․․ Դուք հասկանում եք, հայերն այնտեղ միշտ ապրել են։ Ես չեմ խոսում այն մասին, թե Ստալինն ինչպես է կտրել կամ Լենինն ինչպես է կտրել, ով որտեղ է ներառել, ինչպես է ներառել, ինչպես է 80-ական թթ պատերազմը սկսվել, ինչպես է խորհրդային իշխանությունը Գորբարովի գլխավորությամբ բաց թողել հնարավորությունը, թույլ տալով, որ այդ ատելությունը բռնկվի։ Եւ այդ ժամանակվա տարօրինակ ողբերգությունները Սումգայիթում եւ Բաքվում ․․․ Դուք կարծում եք, թե մենք այդ ամենը մոռացել ենք ինչ է։ Այս ամենը եղել է։ Սակայն պատմության մեջ, գիտեք, կարելի է հորինել ամեն բան, ինչ որ ուզեք, սակայն դրանից այդ հորինածը ճշմարտություն չի դառնա։ Պետք է հաշտվել այն ամենի հետ, ինչը ճշմարտությունն է։
Այնպես, ինչպես միջազգային իրավունքը Հարավսլավիան համարում է միասնական պետություն, այնպես, ինչպես միջազգային իրավունքն համարում է, որ Գերմանիայի Դեմոկրատական Հանրապետությունը գոյություն ունի։ Ավելին, միջազգային իրավունքը ամրապնդված է Հելինսկյան հռչակագրով, որը ասում է Եվրոպայում սահմանների անխախտելիության մասին, որից հետո գրողի ծոցը գնացին Եվրոպայի բոլոր սահմանները։ Այո, միջազգային իրավունքն ասում է, ուստիեւ ես հարց ունեմ հայկական ղեկավարությանը, սկսած 94 թվականից․ ասացեք ինձ Ղարաբաղի կարգավիճակը։ Բոլոր նախպագահները, բոլոր վարչապետները, որ եղել են, ասացեք ինձ, Ղարաբաղը ինչ է։ Հայկական անկախ պետություն է, թե Հայաստանի մի մասը։
Դուք ոչ մի անգամ չեք ասել այն, ինչի մասին Վլադիմիր Պուտինը ուղիղ կերպով ասաց ձեզ, դուք չեք որոշել Ղարաբաղի կարգավիճակը։ Ուստիեւ հայերը, նախքան Ռուսաստանին եւ ռուսներին մեղադրելը, պիտի հետեւյալ հարցը տան իրենց, թե արդյոք ամեն բան արել են, ինչը պիտի անեին։ Ինչ է արել ձեր քաղաքական ղեկավարությունն այս երեսուն տարվա ընթացքում եւ անձամբ դուք։ Դուք գիտեք, թե ինչպես եմ ես վերաբերվում ձեզ, հայեր։ Ես երբեք դա չեք թաքցրել եւ չեմ թաքցնում։ Սակայն հիմա ժամանակն է, որ դուք նայեք ճշմարտության աչքերի մեջ։ Նայեք ձեր ոչ վաղ անցյալի պատմության մեջ եւ պատասխանեք այդ հարցին։ Դադարեք ամեն բանում Ռուսաստանին մեղադրել։ Կներեք»։
Չեմ թաքցնի հարգելի ընթերցող ռուս պետականամետ հայրենասերի կողմից հնչեցվածը պատմական ճշմարտություն է Արցախի մասին եւ գնահատական այն իրադարձությունների հանդեպ, որոնց ծավալումն Արցախում եւ նրա շուրջը մեծ ցավ պատճառեցին իմ սրտին։ Եւ Ղարաբաղյան երկրորդ պատերազմում կրած պարտությունից հետո /2020 թ․ սեպտեմբեր-նոյեմբեր/, որ սանձազերծվել էր Թուրքիայի եւ Ադրբեջանի կողմից ընդդեմ Արցախի Հանրապետության, ավելի քան երկու հազար սիրիացի վարձկան ահաբեկիչների ներգրավմամբ, ներկայումս մենք այլեւս չունենք իրավունք սխալվելու, քանի որ այդ հարցում սխալվելն ավելին է, քան հանցագործությունը, այն հայկական պետականության շահերին դավաճանություն է եւ վերջինիս պատմության վերջի սկիզբը։ Ավաղ, ասվածը չափազանցություն չէ։ Հարգելի ընթերցողը լիովին իրավունք ունի հետեւյալ հարցն իրեն տալու, ինչ նման վտանգավոր բան է տեղի ունեցել վերջին ամիսներին, որ կարող է նման անհանգստացնող մտածումների առիթ տալ։ Նախքան այս հարցին պատասխանելը, ոչ վաղ անցյալից մի քանի փաստեր ներկայացնեմ։
Արտաշես Գեղամյան
Regnum.ru
